اي دل خسته گرت عقده عالم به گلوست
داستان تو و غم صحبت سنگ است و صبوست
آستان بوس حرم باش و بپرس از در دوست
اين حسين كسيت كه عالم همه ديوانه اوست

اين چه شمعي است كه جانها همه پروانه اوست



دل هر كس كه حسيني است ز خود بي خبر است
كشته ي عشق حسين از همه كس زنده تر است
بس كه آن نور جمالش همه جا در نظر است
هر كجا مي نگرم نور رخش جلوه گر است

هر كجا مي گذرم جلوه مستانه اوست



هر كسي چشم به احسان و عطايش دارد
هر خدا جوي تمسك به ولايش دارد
هر سري آرزوي بوسه به پايش دارد
هر دلي ميل سوي كرببلايش دارد

من ندانم كه چه سري است كه در خانه اوست